Αλεύρι Triticum Dicoccum – ΖΕΑΣ

Η Ζεία (πληθυντικός Ζειαΐ), είναι δημητριακό των αρχαίων Ελλήνων.

Σύμφωνα με ευρήματα σε ανασκαφές στη Μικρά Ασία ανακαλύφθηκαν σπόροι ζείας από το 12.000 π.χ. Χρησιμοποιούνταν για την παρασκευή του άρτου μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του ’20.

Οι αρχαίοι δεν έτρωγαν ψωμί από σιτάρι. Το σιτάρι το είχαν ως τροφή των ζώων και το (ονό­μαζαν πυρρό).

Στη μυκηναϊκή εποχή, κάθε σπίτι έφτιαχνε μόνο του το ψωμί που κατανάλωνε και για το λόγο αυτό είχε το χειροκίνητο μύλο του, που μετέτρεπε τη ζέα σε αλεύρι.

Περιέχει το αμινοξύ Λυσίνη (Lycin) που ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, βοηθάει στην πέψη, την ευκολότερη πρόσληψη του ασβεστίου και του μαγνησίου.

Ο λιμήν Ζέας του Πειραιά οφείλει το όνομά του στις συναλλαγές ζέιας-ζέας που γίνονταν στην περιοχή την αρχαιότητα.

Οι αρχαίοι θεωρούσαν πολύ σημαντική και θρεπτική τη ζεία, γι’ αυτό και ο Μέγας Αλέξανδρος έτρεφε τη στρατιά του μόνο με ζεία. Υπάρχουν αναφορές της στην Ιλιάδα, αλλά και από διάφορους κλασικούς. Οι Ιταλοί την ονομάζουν Faro και οι Γερμανοί Emmer (Getreide).

Ο επίσημος παγκόσμιος όρος για την Ζεία είναι Triticum Dicoccum.

πηγη: wikipedia

Προσθέστε μία απάντηση

Αφήστε μια απάντηση

Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση cookies. Περισσότερες πληροφορίες

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο